over de galerie

 exposities/gebeurtenissen

 kunstenaars

 in stock

 contact

 links




helma veugen
www.helmaveugen.nl


de boom   2008

tekeningen in verschillende technieken

7 september tot en met 12 oktober 2008


Over Helma Veugen door Wim de Natris

Precies drie jaar geleden in september 2005 zag Helma Veugen vlak bij haar geboorteplaats Ospel in de Groote Peel de boom. Die boom zou haar boom worden. Zoals Mondriaan zijn appelboom had, zo heeft Helma Veugen haar boom in de Peel. Drie jaar lang bestudeerde ze wekelijks in alle seizoenen, alle weersomstandigheden en alle tijdstippen van dag, gewapend met papier en tekenmateriaal vanuit steeds dezelfde kijkrichting de eenzame aan een kant geamputeerde grove den die eruit ziet als een verwaaide rookpluim.

In de afgelopen lente heeft de boom zijn strijd opgegeven, nieuwe uitlopers en naalden worden niet meer gevormd. De boom is dood.
Toeval of niet, maar juist op dit moment laat Helma Veugen een selectie zien in Galerie De Natris van de getekende liefde voor haar boom. Een indrukwekkende afsluiting van een “liefdesverklaring”, maar ook van een afscheid.

Helma Veugen (1954) volgde de Grafische School in Eindhoven en de toenmalige Academie voor Kunst en Vormgeving, Afdeling Schilderen in Den Bosch. Mondriaan begon als landschapsschilder, vond zijn appelboompje en ontdekte van daaruit zijn Nieuwe Beelding. Helma Veugen legde een omgekeerde weg af. Aanvankelijk onderzocht ze vormen, structuren en contrasten, maar omdat ze meer diepte en ruimtelijkheid in haar werk wilde werd het landschap haar schilderkunstig verkenningsterrein. De ontdekking van de boom gaf de doorslag.
Haar werk is geen landschapsschilderkunst in de traditionele zin. Verwacht geen herkenbaar Peellandschap met een boom, zoals het hoort met een horizon of coulisseachtige elementen. Het onderzoekend werken op het platte vlak blijft centraal staan. De boom is in wezen het ijkpunt voor dat onderzoek naar het illusoir weergeven van diepte en ruimtelijkheid op het tweedimensionale vlak. De concentratie die de kunstenaar zichzelf oplegt tijdens het werken, wordt ook gevraagd van de kijker. Soms is de boom of het landschap waarin deze staat onmiddellijk herkenbaar, dan weer vraag je je af waar de boom gebleven is. Maar hij is er altijd, soms duidelijk herkenbaar, de andere keer gefragmenteerd. Het kleurgebruik is soms naar de natuur, dan weer impressief of expressief.
Daarbij weet ze haar grafische en schilderkunstige achtergrond volledig uit te buiten. Oost-Indische inkt, aquarelpotloden, verf en krijt wisselen elkaar af, vaak in een en hetzelfde werk, waarbij elk medium zijn eigen waarnemingservaring oproept.
De diepte en ruimtelijkheid ontstaan zo op een onorthodoxe manier. Niet op basis van de bekende schilderkunstige “trucs”, zoals perspectief, maar door puur schilderkunstige middelen. Daarbij komt nog een extra dimensie die je in tekeningen niet zo snel verwacht. De kunstenaar werkt en plein air en laat weer en wind meespelen in haar tekeningen. Regendruppels, ijskristallen bij vorst aan de grond worden niet verwijderd of weggedoezeld, zodat ook de ondergrond van de tekening -het papier- een wezenlijke rol meespeelt in het beeld. Sommige tekeningen worden daardoor een letterlijk verslag van de omstandigheden van het moment van waarneming.

Eigenlijk zouden de werken op papier van Helma Veugen meer tot hun recht komen om ze te laten zien zonder een lijst met glas. Vanwege de kwetsbaarheid van het werk is dat jammer genoeg niet mogelijk. Maar ook met die “handicap” heeft het werk zoveel uitdrukkingskracht, dat er meer dan genoeg te genieten valt van de bijzondere schilderkunstige en emotionele experimenten rond die ene boom.









site (c) martijn meeldijk & galerie de natris