over de galerie

 exposities/gebeurtenissen

 kunstenaars

 in stock

 contact

 links




lucy besson
www.lucybesson.com


handen   2010

digitale prints en schilderijen

10 januari tot en met 14 februari 2010


De expositie wordt geopend door Walter van der Cruijsen, directeur Temporary Art Centre Eindhoven

Over Lucy Besson door Wim de Natris

Ludmila Bessonova (1959) gaat door het leven als kunstenaar onder de naam Lucy Besson, een Frans klinkende naam, die haar afkomst uit het Russische Novokuznetsk in Siberië versluiert. Na een indrukwekkend staat van dienst als textielontwerper in de toegepaste en autonome sfeer in haar geboorteland kwam zij uit artistieke nieuwsgierigheid in 1991 naar Nederland.
De textielindustrie behoorde hier toen al tot het verleden en de autonome textiel kunst zat in een diepe depressie. Voor een textielkunstenaar weinig ideale omstandigheden. Besson ging niet zitten treuren. Ze zette haar textielactiviteiten even in de ijskast en ontwikkelde zich in de loop van de tijd tot een vaardig portretschilder en maker van documentaire videofilms en videoportretten over kunstenaars.
Nog steeds woont en werkt Lucy Besson in Nederland.

Momenteel legt zij zich vooral toe op het schilderen en het hanteren van de digitale videocamera met daarbij als “verlengstuk” de computer. Twee lijnrecht tegenover elkaar staande technieken, de traditie van het vastleggen van het beeld door schilderen op een drager tegenover het eigentijdse medium van de stills van een digitale videocamera, maar met een gemeenschappelijk resultaat: beiden zijn plat.
Met behulp van deze technieken wil Besson het moment van de tijd vast leggen. Daarmee stelt zij zichzelf een bijna niet op te lossen probleem, want tijd “loopt” altijd en al veel kunstenaars zijn die uitdaging al aangegaan zonder bevredigend resultaat.
In een geschilderde voorstelling lijkt het moment gevangen te kunnen worden, terwijl in een digitale videostill tegelijk iets van beweging en stilstand gesuggereerd kan worden. Maar hoe je het ook wendt of keert, het lijkt niet te lukken het moment te vangen. Geen probleem voor Lucy Besson. Het zit in haar Russische ziel, zoals ze zelf aangeeft, om door te gaan tot het bittere einde. Wanneer het uiteindelijk toch niet mocht lukken om het moment te vangen in een beeldend werk, is het nog geen ramp. Je hebt het in ieder geval geprobeerd.

In het zichzelf en anderen in beeld te brengen stelt Lucy Besson een onderzoek in naar zichzelf. Alles wat op haar pad komt is een episode in één grote ontdekkingsreis. Wat haar op een bepaald moment raakt, wordt onderwerp van haar beelden. Nu zijn dat handen, haar eigen handen en die van anderen.
Haar eigen handen maken het gereflecteerde materiaal als het “uitvoerend instrument” tot beeld. Handen van anderen zijn het reflectiemoment. Toch is er naast een verschil in technieken ook een verschil in het beeld. Haar eigen handen zijn realistisch geschilderd en staan als detail van het lijf tegen een monochrome achtergrond met onder het beeld een dagboekachtige tekst. Deze kleine schilderijen beschouwt Besson als haar intiemste werk. Zij maakte de serie om zichzelf een plek te geven als schilder en tegelijkertijd ook als een soort archivering van haar gedachten.
De handen van digitale prints lijken afstandelijker. Zij worden weliswaar afgebeeld in een context die sterk doet herinneren aan composities van het traditionele schilderij (oorspronkelijk is Besson opgeleid voor docent schilderen en tekenen), maar de fysiek tastbare lagen van het schilderij ontbreken. De gelaagdheid is er wel, maar die zit meer in het virtuele: het onzichtbare achter het zichtbare. Weer zijn we dan terug bij Besson’s culturele achtergrond. Want zoals Orlando Figes in zijn indrukwekkende Natasha’s Dance, a cultural History of Russia (2003) vaststelt, is elke Rus on der alle omstandigheden in wezen een diep gelovig mens die de waarheid zoekt in de dingen achter de dingen.

Twee verschillende technieken, maar met eenzelfde onderwerp en met dezelfde vraagstelling. Eenzelfde onderwerp, maar met twee verschillende technieken in beeld gebracht. Traditie tegenover eigentijdsheid. Maar maakt het eigenlijk verschil uit? Lucy Besson zet met haar beelden de beschouwer zelf aan het werk. Niet als onderwijzer die vastgestelde feiten doceert, maar als dichter, die vraagt om mee te zoeken naar het onzichtbare achter het zichtbare.

www.lucybesson.com

















site (c) martijn meeldijk & galerie de natris