over de galerie

 exposities/gebeurtenissen

 kunstenaars

 contact




lucy besson
www.lucybesson.com


   2020

timescapesmonochrome fotografie

19 januari tot en met 23 februari 2020


Lucy Besson (1959 Novokuznetsk, Siberië) gedenkt haar dertigjarige kunstenaarschap door terug te kijken in de tijd met als ruggensteun Op zoek naar de verloren tijd van Marcel Proust, het werk van de Russische cineast films Andrej Tarkovski en het Oud Testamentische Boek Prediker.

De tentoonstelling in Galerie de Natris is als een fotografische autobiografie van het leven van de kunstenaar waarin zij door haar kernherinneringen om te zetten in fotografisch via de computer bewerkte beelden terugblikt. Zoals Proust probeert in zijn zoektocht in zijn gedachten en herinneringen als het ware probeert de tijd terug te halen, zo wil Lucy Besson haar tijd terughalen door de tijd te meten en in fotografische beelden vast te leggen. De keuze om de beelden in zwart-wit (enkele zijn in sepia-achtige kleuren), evenals vaak in de films van Tarkovski, versterken het effect dat er tijd ‘overheen’ is gegaan. Een effect dat menig maal versterkt wordt door de vervaging van het beeld, zodat het beeld langzaam lijkt te verdwijnen. De beschouwer ziet de herinnering ontglippen, zoals de tijd ontglipt. Je kunt er er geen grip op krijgen ondanks onze herinneringen.
De kunstenaar geeft zelf een verwijzing naar het Boek Prediker, waarin het hoofdmotief het begrip ‘vanitas’ in de zin van vluchtigheid in de wereld is. Terugkijkend op je leven zie je dat alles voorbij is en de tijd, dat je maar even op de wereld verblijft is een fractie van de geschiedenis, van de tijd. Hoewel de terugblik van de kunstenaar natuurlijk een persoonlijke is, geeft zij hiermee wel een universele boodschap: haar poging om grip te krijgen op haar herinneringen is ook de onze.

De in beeld gebrachte kernherinneringen verwijzen direct of indirect naar gebeurtenissen uit haar kinderjaren die zoals bij ieder mens onuitwisbaar zijn vastgelegd in het geheugen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het ruige Siberische landschap een grote rol speelt in haar herinneringen en het vastleggen daarvan. Dat woeste oerlandschap functioneert op metafysisch niveau als achtergrond voor het tijdelijk bestaan en nietigheid van de mens. Je voelt je er klein bij, onbetekenend. Tijd heeft daarin geen betekenis, timescapes.

Lucy Besson is geen gewone fotograaf. Haar achtergrond is een traditionele kunst academiesopleiding. Zij gebruikt de vormentaal en de iconografie van de traditionele schilderkunst. De terugblik naar het leven en het fotografisch verslag daarvan is geen zuivere registratie van de werkelijkheid, maar een persoonlijke interpretatie daarvan: zij legt daarin ook haar persoonlijke emoties en gevoelens in vast. Dat maakt haar fotoautobiografie des te indrukwekkender en tegelijkertijd universeler.

De fotobeelden van Lucy Besson laten zich niet gemakkelijk ontsluieren, maar wie zich de moeite getroost om de beelden op zich in te laten werkten, zal ontdekken welke poëtische kracht ze uitstralen.

Op zondag 19 januari 2020 wordt om 15.00 uur de expositie geopend door Patricia Steur, fotograaf en kunstliefhebber.

De laatste dag van de expositie is zondag 14 februari 2010.






handen   2010

digitale prints en schilderijen

10 januari tot en met 14 februari 2010


De expositie wordt geopend door Walter van der Cruijsen, directeur Temporary Art Centre Eindhoven

Over Lucy Besson door Wim de Natris

Ludmila Bessonova (1959) gaat door het leven als kunstenaar onder de naam Lucy Besson, een Frans klinkende naam, die haar afkomst uit het Russische Novokuznetsk in Siberië versluiert. Na een indrukwekkend staat van dienst als textielontwerper in de toegepaste en autonome sfeer in haar geboorteland kwam zij uit artistieke nieuwsgierigheid in 1991 naar Nederland.
De textielindustrie behoorde hier toen al tot het verleden en de autonome textiel kunst zat in een diepe depressie. Voor een textielkunstenaar weinig ideale omstandigheden. Besson ging niet zitten treuren. Ze zette haar textielactiviteiten even in de ijskast en ontwikkelde zich in de loop van de tijd tot een vaardig portretschilder en maker van documentaire videofilms en videoportretten over kunstenaars.
Nog steeds woont en werkt Lucy Besson in Nederland.

Momenteel legt zij zich vooral toe op het schilderen en het hanteren van de digitale videocamera met daarbij als “verlengstuk” de computer. Twee lijnrecht tegenover elkaar staande technieken, de traditie van het vastleggen van het beeld door schilderen op een drager tegenover het eigentijdse medium van de stills van een digitale videocamera, maar met een gemeenschappelijk resultaat: beiden zijn plat.
Met behulp van deze technieken wil Besson het moment van de tijd vast leggen. Daarmee stelt zij zichzelf een bijna niet op te lossen probleem, want tijd “loopt” altijd en al veel kunstenaars zijn die uitdaging al aangegaan zonder bevredigend resultaat.
In een geschilderde voorstelling lijkt het moment gevangen te kunnen worden, terwijl in een digitale videostill tegelijk iets van beweging en stilstand gesuggereerd kan worden. Maar hoe je het ook wendt of keert, het lijkt niet te lukken het moment te vangen. Geen probleem voor Lucy Besson. Het zit in haar Russische ziel, zoals ze zelf aangeeft, om door te gaan tot het bittere einde. Wanneer het uiteindelijk toch niet mocht lukken om het moment te vangen in een beeldend werk, is het nog geen ramp. Je hebt het in ieder geval geprobeerd.

In het zichzelf en anderen in beeld te brengen stelt Lucy Besson een onderzoek in naar zichzelf. Alles wat op haar pad komt is een episode in één grote ontdekkingsreis. Wat haar op een bepaald moment raakt, wordt onderwerp van haar beelden. Nu zijn dat handen, haar eigen handen en die van anderen.
Haar eigen handen maken het gereflecteerde materiaal als het “uitvoerend instrument” tot beeld. Handen van anderen zijn het reflectiemoment. Toch is er naast een verschil in technieken ook een verschil in het beeld. Haar eigen handen zijn realistisch geschilderd en staan als detail van het lijf tegen een monochrome achtergrond met onder het beeld een dagboekachtige tekst. Deze kleine schilderijen beschouwt Besson als haar intiemste werk. Zij maakte de serie om zichzelf een plek te geven als schilder en tegelijkertijd ook als een soort archivering van haar gedachten.
De handen van digitale prints lijken afstandelijker. Zij worden weliswaar afgebeeld in een context die sterk doet herinneren aan composities van het traditionele schilderij (oorspronkelijk is Besson opgeleid voor docent schilderen en tekenen), maar de fysiek tastbare lagen van het schilderij ontbreken. De gelaagdheid is er wel, maar die zit meer in het virtuele: het onzichtbare achter het zichtbare. Weer zijn we dan terug bij Besson’s culturele achtergrond. Want zoals Orlando Figes in zijn indrukwekkende Natasha’s Dance, a cultural History of Russia (2003) vaststelt, is elke Rus on der alle omstandigheden in wezen een diep gelovig mens die de waarheid zoekt in de dingen achter de dingen.

Twee verschillende technieken, maar met eenzelfde onderwerp en met dezelfde vraagstelling. Eenzelfde onderwerp, maar met twee verschillende technieken in beeld gebracht. Traditie tegenover eigentijdsheid. Maar maakt het eigenlijk verschil uit? Lucy Besson zet met haar beelden de beschouwer zelf aan het werk. Niet als onderwijzer die vastgestelde feiten doceert, maar als dichter, die vraagt om mee te zoeken naar het onzichtbare achter het zichtbare.

www.lucybesson.com

















site (c) martijn meeldijk & galerie de natris